Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

άχτιτλο.




πήγα ξυπόλυτη στη κουζίνα
για έναν λόγο που ξέχασα με το που έφτασα εκεί,
κοίταγα ντουλάπια μπας και μου δώσουν απάντηση.

(έτσι νομίζω κάνω γενικά,
κοιτώ και βλέπω ανθρώπους ντουλάπια
να θυμηθώ τον λόγο που μιλήσαμε.

πέντε λεπτά μετά,
το μυαλό μου είναι αλλού,
σε στάση οριζόντια.)

άρχισα να ανοίγω ντουλάπια μπας και 
θυμηθώ τι ήθελα και ήρθα στη κουζίνα
οι ελπίδες μου πια 
σε προϊόντα σουπερ μαρκετ.

(δέκα λεπτά μετά
το μυαλό μου επανέρχεται σε συζητήσεις χώρου,
εγώ όμως δεν ήρθα
και φτιάχνω το βρακί μου γιατί κάτι με γαργαλάει.)

σκέφτομαι
τι ήρθα ρε γαμώτο να κάνω στη κουζίνα;
δεν είχα ποτέ τη καλύτερη μνήμη
ψιλοευτυχως.

πήγα ξυπόλυτη στο μπάνιο
και κοίταξα τον εαυτό μου στο καθρέφτη 
δε με κατάλαβα κατευθείαν 
στην αρχή με μπέρδεψα με τη κόρη του περιπτερά
αλλά τελικά
ήμουν απλά εγώ.

μετά από αυτό
πήγα στη κουζίνα ξυπόλυτη 

να πάρω μια μπύρα.






Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

αλόουν αδα.

κιέτσι τελείωσα ένα ακόμα τζιν λεμονάδα,
αρκετά ελαφρύ
ανάμεσα σε πρωινούς ηλικιωμένους με μπλαζέ μούτρα
πρώην ναυτικούς ίσως
μερικούς ετοιμόρροπους,
ειδικά ένας τόσο πολύ που σχεδόν τον σκέφτηκα
να τον κλαίει η φαμίλια του πάνω από το χώμα,
κι εγώ να τρώω νούντλς κρυμμένη στα δέντρα πίσω-πίσω.

τα μαλλιά μου κολλάνε
όπως μετά από ένα μπάνιο στη θάλασσα,
το ένα μου αφτί είναι κόκκινο
απο μια κάποια περίεργη θερμοκρασία
δεν μαρεσουν πολύ τα αιρ-κοντίσιον
μου θυμίζουν τα κοντίσιον-ερ μετα το σαμπουάν

αν έφευγα (;)
σάμπως θα μουνα καλύτερα.
κι έτσι έκατσα.
"θέλεις κάτι ακόμα;" με ρωτάει η σερβιτόρα,

ήθελα να της πω πόσο θα ήθελα
να πάω στη Σαχάρα να κυλιστώ στην άμμο
κι έπειτα να καβαλήσω μια ζέβρα
μέχρι να με βαρεθεί

αλλά μιας και όλα αυτά θα την τρόμαζαν,
της απάντησα απλά "ένα τζιν λεμονάδα,
όμως αυτή τη φορά
με λίγο περισσότερο τζιν" 

όταν έφυγα,
της άφησα για πουρμπουάρ έναν φοίνικα,
ελπίζω να κατάλαβε.






Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

ΠΕΙΝΑΣεΜΕΝΑ.

όταν νοιώθω άβολα σκέφτομαι ένα δωμάτιο
που μέσα έχει πολλούς αμίλητους ανθρώπους,
των οποίων τα στομάχια ακούγονται και γκρινιάζουν
αλλά κανείς δε παίρνει την ευθύνη,
κιέτσι νοιώθω καλύτερα.

πεινασμένοι άνθρωποι περπατούν
στους δρόμους της πόλης,
θαρρείς κουβαλάνε αλάτι στης τσέπηστο μπουφάν
για να σε φάνε στη πρώτη ευκαιρία.

άνθρωποι ερωτευμένοι,
που λυσσάνε ο ένας για τον άλλον
κι όλοι μαζί ανακατεύονται και τρώγονται.
Eρωτευμένε , Ε
γλείψε μου το δάχτυλο
έχω ωραία γεύση γλείψτο,
πεινασεμένα.

πονεμένοι άνθρωποι στους δρόμους,
ψάχνουνε θερμίδες στα σκουπίδια
μερικοί κοιτάνε τον ουρανό,
κάποτε τα αεροπλάνα θα κουραστούν να πολεμάνε
θα μας ξαναπετάξουνε λίγη σοκολάτα.

κι εγώ που ταΐζω τους πάντες σιωπηλά
θα με πάρουνε μαζί τους στον αέρα,
μιας και το δικό μου το στομάχι ακούγεται πολύ
κι ο,τι τρώω
το ξερνάω μεθυσμένα στη λεκάνη

σκέφτομαι να με ταΐζουνε φιλιά και να χορταίνω,
μα σας κοιτάζω όλους εσάς που
με δυο ποτά και δυο τσιγάρα
παρακαλάτε για λίγη γαματοσύνη με ψωμί
κι αργά κι απλά
κι οριστικά,

μου κόβεται η όρεξη.











Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Πρωινή ροή.























σαφτους τους τρομερούς
τους πρωινούς τους τύπους τους μπλε
που δουλεύουν το πρωί
κι έχουν πρωινές ασχολ ίες

σαφτους βρίσκεται η απάντηση
λοιπόν;
γιατί κι εγώ πρωί ήθελα μα κατέληξα νύχτα
είμαι πρωινή με βραδυνές εκλάμψεις
είμαι σκοτεινή στις πρώην μου επάλξεις

λοιπόν πως είναι
να μην άκουσες ποτέ τους μεθυσμένους να γκρινιάζουν
για τα τα χιονισμένα σύννεφα τα
φρύδια τους που γλίστρησαν αλκοολικά
αργά
και κοιμάσαι χωρίς αφτούς τους ήχους κιμωλίας
των σκέψεων που τρίζουν
όχι δε
νείναι η ντουλάπα

εγώ είμαι
που καπνίζω στο σαλόνι
μωρό μου σχόλασα κιαπόψε
και ήρθα στο καναπέ μου νακούσω μουσική
εγώ που χθες έγραφα εξυπνάδες κοιτάω έναν
κάτω από τη πολυκατοικία

κάποιος του δήμου τύπος
πρωινός, σκουπίζει τα σκουπίδια της βραδιάς


και πάντοτε με ψάχνει
μα πάντα του ξεφεύγω.














https://www.youtube.com/watch?v=KUCyjDOlnPU






Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

σχαίδοιο 1.

"λοιπόν
έχω μια καλή ιδέα
για το πως θα καταστρεψουμε τις ζωές μας.
λοιπόν άκου το πλάνο.
πρώτα θα ξεχάσουμε ο,τι ξέρουμε
και μετά θα φύγουμε απο εδώ 
μια για πάντα".

τίποτα καλύτερο
απόταν ο αέρας βρωμάει έρωτα
,γαμώτο.






Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Κάλλος τον χειμώνα.

ξύπνησα κι ελευθέρωσα τα φυλακισμένα 
από το λαστιχακι μαλλιά μου 
δεμένα σφιχτά στον δεμένο μου ύπνο 
και σφιχτά αναπνέοντας ξελύθηκα

οι μέρες,  μας βρίσκουν να τις ψάχνουμε
οι περισσότεροι από εμάς
τις ξενυχτούσαμε για να τις κρατάμε λίγο παραπάνω
οι περισσότεροι τις απαρνήθηκαν τις νύχτες
τις προτιμούν με ήλιο
βιταμίνη ντε και καλά

όταν το βινύλιο γυρνά γύρω γύρω
πιστεύω πως η μουσική ακούγεται στα έπιπλα
και στα ρούχα μου, και στα μηχανήματα ακόμα
όλοι εμείς οι άψυχοι
αναλογιζόμαστε παρέα
την αναλογικότητα που μας αναλογεί
Νοιώθω κομοδίνο κάθε που
το πικ απ μου κλαίει φλόυντ
και σαν να είδα εχθές
το μπουφάν μου να φιλάει τον ενισχυτή
που χούφτωνε το πολύμπριζο
που έλεγε αστειάκια στο χαλί.

έχω ανταλλάξει τις λέξεις μου με έλξεις
μέλκηθρο να κάνω βόλτες στη βροχή
καλώς τον χειμώνα,
οι ανάσες μου καυτές θα καπνίσουν την ομίχλη

μα πρώτα
θα ξεπλύνω τα χέρια μου αργά
έτοιμη γιαακόμα μια φορά να με προδώσω.




















https://www.youtube.com/watch?v=rg2_vMPayTw









Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

wonderμέλλον.

η  μουσική με απορούφηξε
στιγμιαία και
την επόμενη στιγμή θα γυρνούσα πλευρό στο κρεβάτι και νυσταγμένη
θα αναστέναζα
δυο λεπτά πριν είχα βρει
μια στάση βολική
θαλεγε κανείς
είχα τοποθετήσει τη καρδιά μου
έτσι ώστε να μη τη πιέζω
για να μη πιέζομαι,

πάνω στα κρεβάτια
μπορεί να πάρει κανείς πολλές στάσεις
κιαν και οι καλύτερες είναι αυτές που θέλουν δύο,
αυτή η στάση με τη καρδιά
είναι από τις δύσκολες, χρειάζεται
να είναι ρυθμική όχι αυτιστική,
οι βραδυνές ταχυπαλμίες είναι η απόδειξη
πως οι συστολές και οι διαστολές
δεν οδηγούν πάντα σε ευχάριστα αποτελέσματα.

"Μην αγχώνεσαι για το μέλλον",
απάντησε ένας γέρος που του εξήγησα τη φάση
αλλά ναι βέβαια,
πόσο να ανησυχεί για το μέλλον κάποιος που του μένουν 5 χρόνια,
ρε γαμώτο.

Η μουσική με ξαναπορούφηξε
στιγμιαία
θα ξαναγυρνούσα πλευρό στο διπλό κρεβάτι
και θα άλλαζα θέαμα,θα αναστέναζα
και ξάφνου
ρε γαμώτο,
αυτός ο τίγκα αλκοολικός γέρος
κόκκινος σαν το καρπούζι από τα τσίπουρα,
μπορεί και να'χε δίκιο.
Και πριν προλάβω να με πείσω
με πήρε ο ύπνος από πίσω.

Σαυτο το μεσοδιάστημα
απο τον κυνισμό στην αισιοδοξία,
εκεί πάντα συνήθως χαλαρώνω.

ή μπορεί απλά.
ναπρεπε να αλλάξω πλευρό.